Welk struikje placht zo mooi uit te botten???
En toen....
.... was het weer van dattum. Zalig. Uw Boereken weer content.

.... barstte de lente explosief uit in onze tuin. De wilgen staan weer te zoemen in hun goudgele stralenkrans

.... Begroeven we kinders

.... verplaatsten we een berg

.... werd er geoloogje gespeeld

.... deden we aan kinderarbeid. Best vermoeiend.



...werd er samengewerkt

.... bleken er plotsklaps kleine konijntjes rond te lopen.

....5 stuks en best al groot. Bij de neus genomen dus.

.... kwam monsieur Moustache terug, toog hij meteen aan het werk en bleek Marie al weer 6 weken zwanger. Waarmee ons Structureel Plan der Konijnenkweek, waarbij we mikten op 1 nestje per 3 maand, geheel en finaal naar de zak is. Schitterend.
.... kenden we dramatische gebeurtenissen op ons erf



.... groeven we een lange jongen uit de grond.

.... kenden Kleine Mensen Groot Verdriet
... redden we 2 padden van een geplette dood
... verstopten we ons van de Grote Boze Wereld

... werd er gezond gedaan

... waren we bijzonder vlijtig in de keuken

... bergen taartjes en hopen trillerige PoepsimpelePuddingskes


... lieten we ons volledig gaan op een decadente fijn feest

... vierden we het 10 weken bestaan van dit Vogeltje

.... passeerden er niet alleen vluchten Kraanvogels

... en keken we met een bang hart naar wat er in de Verte aan het gebeuren is. En kunnen we er met onze beste wil niet bij hoe het zo ver komen kan.....
.... barstte de lente explosief uit in onze tuin. De wilgen staan weer te zoemen in hun goudgele stralenkrans
.... Begroeven we kinders
.... verplaatsten we een berg
.... werd er geoloogje gespeeld
.... deden we aan kinderarbeid. Best vermoeiend.
...werd er samengewerkt
.... bleken er plotsklaps kleine konijntjes rond te lopen.
....5 stuks en best al groot. Bij de neus genomen dus.
.... kwam monsieur Moustache terug, toog hij meteen aan het werk en bleek Marie al weer 6 weken zwanger. Waarmee ons Structureel Plan der Konijnenkweek, waarbij we mikten op 1 nestje per 3 maand, geheel en finaal naar de zak is. Schitterend.
.... kenden we dramatische gebeurtenissen op ons erf
.... groeven we een lange jongen uit de grond.
.... kenden Kleine Mensen Groot Verdriet
... verstopten we ons van de Grote Boze Wereld
... werd er gezond gedaan
... waren we bijzonder vlijtig in de keuken
... bergen taartjes en hopen trillerige PoepsimpelePuddingskes
... lieten we ons volledig gaan op een decadente fijn feest
... vierden we het 10 weken bestaan van dit Vogeltje
.... passeerden er niet alleen vluchten Kraanvogels
... en keken we met een bang hart naar wat er in de Verte aan het gebeuren is. En kunnen we er met onze beste wil niet bij hoe het zo ver komen kan.....
Hoe het begon...
Saaie puddingskes interesseren jullie uiteraard geen moer. Frankrijk, ons Plan dat Niet te Geloven Is, dàt is pas interessant.
Episode 1: Er was eens een Boerinneke en een Boereken...

Wallonie, daar gingen we een erf vinden en beginnen boeren, dat was het plan. We wilden Stichtende Dinges doen in ons eigen Belgenlandje- als nen de Wever braaf blijft tenminste. Maar die zoektocht was moeilijker dan gedacht... En langzaam begon Frankrijk te lonken. Maar toch, we wilden geen Petit Belges zijn die daar het gedroomde leven zouden belijden.
En toen togen we op verlof. Naar bijzonder Warme Vriendjes.
En gebeurde Het....
Geheel toevallig kwam een gesprek op la Grange des prés. Een boerderij, net buiten het dorp, gekocht door Terre de Liens. En daar zochten ze boeren.
Nadat we de burgemeester, communist in hart en nieren, en voorvechter van een andere landbouw, op de wekelijkse markt tijdens zijn boodschappen aanspraken bleek dat ze enkel nog maar een imker en een varkensboer zochten. Een appelflauwte later mochten we zelfs op bezoek, want nét dan was het officieel persmoment. Het was liefde op het eerste gezicht....

Wat volgde, sinds augustus 2010, was een dolle dolle rit. We gingen een paar keer op prospectie, de markt verkennen. Er bleek een biologisch slachthuis nabij (Alès), enkele mooie marktplekjes in't verschiet (Uzès en Barjac), een verzekerde afzet en een grote vraag naar biologisch scharrel varkensvlees. Daarnaast leerden we Terre de Liens kennen en werd het plan van de boerderij ons langzaam aan duidelijk. Hoe langer hoe meer voelden we dat dit het project was waar we onze droom konden laten ontkiemen. En dus stelden we ons kandidaat, eentje die ze gelukkig wilden aanvaarden...

Soms, zo heel soms, kom je het Grote geluk tegen op je weg, als je de juiste keuzes durft maken. En het durft te zien. Dat Geluk wél kan en mag.

(volgende episode: Terre de Liens, wat voor een mooie organisatie is me dat zeg!?)
Episode 1: Er was eens een Boerinneke en een Boereken...
Wallonie, daar gingen we een erf vinden en beginnen boeren, dat was het plan. We wilden Stichtende Dinges doen in ons eigen Belgenlandje- als nen de Wever braaf blijft tenminste. Maar die zoektocht was moeilijker dan gedacht... En langzaam begon Frankrijk te lonken. Maar toch, we wilden geen Petit Belges zijn die daar het gedroomde leven zouden belijden.
En toen togen we op verlof. Naar bijzonder Warme Vriendjes.
En gebeurde Het....
Geheel toevallig kwam een gesprek op la Grange des prés. Een boerderij, net buiten het dorp, gekocht door Terre de Liens. En daar zochten ze boeren.
Nadat we de burgemeester, communist in hart en nieren, en voorvechter van een andere landbouw, op de wekelijkse markt tijdens zijn boodschappen aanspraken bleek dat ze enkel nog maar een imker en een varkensboer zochten. Een appelflauwte later mochten we zelfs op bezoek, want nét dan was het officieel persmoment. Het was liefde op het eerste gezicht....

Wat volgde, sinds augustus 2010, was een dolle dolle rit. We gingen een paar keer op prospectie, de markt verkennen. Er bleek een biologisch slachthuis nabij (Alès), enkele mooie marktplekjes in't verschiet (Uzès en Barjac), een verzekerde afzet en een grote vraag naar biologisch scharrel varkensvlees. Daarnaast leerden we Terre de Liens kennen en werd het plan van de boerderij ons langzaam aan duidelijk. Hoe langer hoe meer voelden we dat dit het project was waar we onze droom konden laten ontkiemen. En dus stelden we ons kandidaat, eentje die ze gelukkig wilden aanvaarden...
Soms, zo heel soms, kom je het Grote geluk tegen op je weg, als je de juiste keuzes durft maken. En het durft te zien. Dat Geluk wél kan en mag.

(volgende episode: Terre de Liens, wat voor een mooie organisatie is me dat zeg!?)
Poepsimpele Puddingskes
Op een zonnige, luie maandag werden er puddingskes gemaakt. Poepsimpele Puddingskes. Mor lekker. Vinden wij toch.

Citroen-kardemom puddingskes.
Zo deden wij het:
6 dl volle melk
2 dl room
2 zakjes agar agar (hoeveelheid voor 1 liter sap)
rasp van 3 grote citroenen
10 kardemompeulen. 10 minutjes roosteren in de oven. Op de foto zie je links van de citroen de ongeroosterde peulen, rechts de geroosterde. Eenmaal geroosterd een beetje pletten met de vijzel.
4 soeplepels suiker
1 vanillepeul, opengesneden, pulp in de melk geschud.
Alles samen aan de kook brengen. 10 minutjes laten trekken. Nog eens aan de kook brengen. Door een zeef in de vormpjes gieten (wij gebruikten muffinvormpjes, maar glazen gaan evengoed)
En dan laten opstijven. En ze er dan uitkrijgen.... een simpel trukje: water gieten in de vormpjes, vormpjes omdraaien en even laten uitlekken, maar niet drogen. En daar rechtstreeks de pudding in gieten.

Op een mooi bordje placeren, beetje cassis overgieten en smullen maar. Zeer gedistingeerde puddingskes. Niet schrokken dus. Hapje per hapje laten smelten in de mond. Langzaam komen smaakjes vrij

Twas eigenlijk om te oefenen. Voor een feestje. Ter ere van dit mooie mooie Vogeltje

Citroen-kardemom puddingskes.
Zo deden wij het:
6 dl volle melk
2 dl room
2 zakjes agar agar (hoeveelheid voor 1 liter sap)
rasp van 3 grote citroenen
10 kardemompeulen. 10 minutjes roosteren in de oven. Op de foto zie je links van de citroen de ongeroosterde peulen, rechts de geroosterde. Eenmaal geroosterd een beetje pletten met de vijzel.
4 soeplepels suiker
1 vanillepeul, opengesneden, pulp in de melk geschud.
Alles samen aan de kook brengen. 10 minutjes laten trekken. Nog eens aan de kook brengen. Door een zeef in de vormpjes gieten (wij gebruikten muffinvormpjes, maar glazen gaan evengoed)
En dan laten opstijven. En ze er dan uitkrijgen.... een simpel trukje: water gieten in de vormpjes, vormpjes omdraaien en even laten uitlekken, maar niet drogen. En daar rechtstreeks de pudding in gieten.
Op een mooi bordje placeren, beetje cassis overgieten en smullen maar. Zeer gedistingeerde puddingskes. Niet schrokken dus. Hapje per hapje laten smelten in de mond. Langzaam komen smaakjes vrij
Twas eigenlijk om te oefenen. Voor een feestje. Ter ere van dit mooie mooie Vogeltje
Afscheid.
Februari was een maand van Afscheid. Een gans leven werd overlopen en in dozen gestoken. De mooiste herinneringen krijgen een nieuw leven bij warme vriendjes en vriendinnetjes. Vandaag nam de PapierMolen onze laatste restjes mee.
Helemaal klaar voor een Nieuw Leven.
Maart wordt een maand van Grote Voorbereidingen. Van Rekenen en Studeren en Afmeten.
En in juli begint het voor ons hier:

Dat, lieve lezertjes, wordt ons Nest. Binnen exact 4 maanden stappen uw Boereken en uw Boerinneken in hun autotje, volgepropt met spulletjes die onze strenge sleectie weerstonden, een varken van 300 kilo, twee kwaaie poezen 5 kippetjes en een hart vol warme herinneringen aan lieve mensen. Na 1115 km houden we halt, stappen we uit, nemen een diepe gelukzalige zucht en blijven voor eeuwig en drie dagen daar wonen. En een beetje boeren, zo in de zijlijn.
En dit is geen moptjen. Het is écht, écht, maar dan ook écht waar.

Als u ons nu wilt excuseren, er moet Gepland worden. Hoe we een varken van 300 kg in een autotjes krijgen bvb.
Helemaal klaar voor een Nieuw Leven.
Maart wordt een maand van Grote Voorbereidingen. Van Rekenen en Studeren en Afmeten.
En in juli begint het voor ons hier:
Dat, lieve lezertjes, wordt ons Nest. Binnen exact 4 maanden stappen uw Boereken en uw Boerinneken in hun autotje, volgepropt met spulletjes die onze strenge sleectie weerstonden, een varken van 300 kilo, twee kwaaie poezen 5 kippetjes en een hart vol warme herinneringen aan lieve mensen. Na 1115 km houden we halt, stappen we uit, nemen een diepe gelukzalige zucht en blijven voor eeuwig en drie dagen daar wonen. En een beetje boeren, zo in de zijlijn.
En dit is geen moptjen. Het is écht, écht, maar dan ook écht waar.
Als u ons nu wilt excuseren, er moet Gepland worden. Hoe we een varken van 300 kg in een autotjes krijgen bvb.
Abonneren op:
Posts (Atom)