en toen ging het dak er dus af

In onze drukste landbouwmaand toog Terre de Liens, onze eigenaar, ook plots aan het werk. Een taak die ze al 2 jaar uitstellen en waramee ze ons serieus aan het lijntje hielden en het leven er niet op vergemakkelijkten, maar eindelijk eindelijk: het dak wordt vernieuwd!
Mei=  lange lange lange dagen. Dagen van vroeg opstaan en laat gaan slapen en daartussen keiveel werk (willen) verzetten. Van dagen die nog niet te heet zijn, en een siest dus overbodig is, waardoor we geen échte pauze pakken en 'avonds doodopzijn. Dagen dat we tegen 21u30 binnen komen (eindelijk donker) en dan nog moeten eten. Dagen dat ons lijf het werken voelt en ons bed een zaligheid is.
Mei = zalige dagen. Vol bloemen, en een groene boerderij, een opendeurdag en de laatste lammekes, geschoren schapen, aarbeien, tuinbonen, bloeiende rozen en kamperfoelie, vlier en acacia, bloeiend gras en hinderlijke platanenpluis, van de terugkeer van de bijeneters....Dagen dat we ons échte boeren voelen, zo hooiend en al. 


Maar in die maand dus, vloog het dak eraf!
eerst was er een dakje met stellinkje
en toen begon de afbraak






en dat ging verbazingwekkend snel




oud vernuft

maart vernuft had duidelijk nood aan vernieuwing...






dries vond dat vree wijs zo'n stapel voorgezaagde plankskes

en het Nieuw Oud Vernuft



uiteraard kropen wij daar ook eens op!



















en er werd meteen ook opgebouwd











De sensatie van het beleven




Het meemaken. Het niet moeten zien of lezen, maar zelf beleven. En daar dan keihard van genieten. Ik heb het nu niet over avontuurlijke reizen of een megagrote gebeurtenis. Maar de Kleine Dingskes van het dagdagelijkse leven hier op de boerderij die ons elke dag tonen dat boeren, voor ons, dé beste "job" ter wereld is.

Ten tijde van mijn kortstondig (de volle 3 maand) ambtenarenbestaan was daar ook wel het zotte beeld dat ik samen met 100en andere mensjes samen uit de stationspoort stroomde in een glazen wijk die 'savonds leeg staat. Maar dat was niet echt een sensationeel gevoel, eerder bevreemdend.

Hier op de boerderij is het een zoete aaneenrijging van Kleine Belevenissen, als een aardbeienslinger (met daartussenin een dikke vette rotte pruim ook ja).

Ik trachtte de voorbije dagen, mentaal, wat Dingskes op te schrijven, aan de binnenkant van mijn hersenpan. Ik probeer ze er nu van te schrapen, maar tlukt niet zo goed...
Maar het is eigenlijk contradictorisch, want vanaf het neergeschreven is, lijkt het zo banaal. Maar het beleven...

* De schapen in het verse (hoge) gras laten waarin de lammekes volledig verdwijnen. Opeens mekkert het gras.


* De kipkens vrijlaten en ze dan op een rijtje, met hun dikke konten achter Didier de haan, door de luzerne zien verdwijnen.

en ze zijn vertrokken!

1 achterkomerke, de rest is al 'teind vant baantje gekomen
* Dikke Brie, ons nijlpaard, een vers modderbad geven. Waarbij ze luid puffend en kreunend heen en weer zit te wiegen, met haar korte pootjes hulpeloos in de lucht. En dan die diepe diepe "modderzucht" van contentement- enkel dàn zuchten ze zo. (en dan flapt ze met haar oren en hang ik vol stinkende modder...)
de géweldige Marie die van verse modder geniet
en hop, het fototestel hing onder de modderspetters...

* Een snurkend varken. En een geeuwend konijn
* Slapende ganzen, 5 stuks naast elkaar, die 'snachts als lichtbakens in de hof liggen.
* Werken in de hof onder de geur van seringen.
* het geknor van kersverse biggetjes. Hen zien slapen op een hoopje van donzigbiggenvlees. De Voorzichtigheid dat eeen 250 kg zwaar varken opeens aan de dag weet te brengen met haar biggetjes, maar wel los met haar poot op uw blote teen gaan staan en niét bougeren.

Brie en kind
net geboren, veilig in hun "hol"

* Victoire de muilezel, die soms -kortstondige- allures heeft van een "great stallion". Ze positioneert zich dan met de snuit in de wind, wapperende manen, zonlicht dat zich over haar glanzende flanken laat glijden. En dan laat ze een knallende scheet en graast ze weer verder.
* Gaan kakken op de compostwc met een knorrend varken naast u.
* Op het "uitkijkpuntje" staan kijken "naar uw velden", zover je kan zien, en dan even later erdoorheen wandelen richting de schapen en de wind die met het hooi danst. En kunnen zeggen," dat is hier bij ons".


* Op de markt over graansoorten en hooitijden babbelen. En niet over de laatste flirt van de overbuurvrouw of de politiek.
* 'sochtends wakker worden, naar buiten gaan en de hemel zien stralen. En weten dat je er de ganse dag mag onder lopen. Vrijwel zorgeloos. (maar wel overwerkt, maar bon)
kudde schapen bij de zomerochtendstond

* Een collega over de vloer krijgen die zotcontent is met 3 beschimmelde hooibalen en een zakske paardenstaart.
* 2 handen vol ganzeneieren rapen. Met hier en daar een strootje tussen.
* 1000-instagrambeeldjes per dag zien passeren. En dat ge het niet zout geloven àls het een beeldje was.
* een koffietje drinken op een zelfgekozen uur onder een zelfgekozen bloeiende sleedoornstruik ergens op de 120 ha, en dan een slangenarend op 20 meter van u in de boom zien zitten. Ik zegtu: ge gelooft het niet mocht het in een film voorkomen, dan denkt u: opgezet spel!


* Het hoekje omlopen en de hop zien wegvliegen in de buurt van een spinnenorchis, zijn vlucht proberen te volgen maar afgeleid worden door de laatste rode wouwen en de eerste zwarte wouwen van het jaar die cirkelend boven Marceau zijn kippenkoten vliegen, plots gestoord worden door voorbijvliegende koningspages en uit je dagdroom ontwaken door de roep van de eerste bijeneters. Dagdagelijkse kost hier...


* boerenzwaluwkes op de draad, passeren met de fiets en ze zien wegvliegen. Naar de wei van Victoire om dan met wat haar naar het nest te gaan.
* De buurman die vol in de remmen moet gaan wegens een overstekende troep kippen.
en dan sjeest de buurman de hoek om....

* Met de beesten aan de wandel gaan. Een kudde schapen of een enkel varken (een zeug op weg naar Gaston). Gewoon rustig aan. Doorheen ons landschap. Tot ze nét voor het poortje rechtsomkeer maken en in een snelle draf er vandoorgaan en we 2 uur later terug bij af zijn, uitgeput en gefrustreerd.
 

 
 
 


Brie mag haren Lover gaan bezoeken

op weg!
 



Hoera, Gaston geraakt erop!


* Kriekenvroeg opstaan om te gaan maaien. In uw tractor over het lange veld rijden, de geur van versgemaaid gras en een opkomende zon.






Bijschrift toevoegen
* De volwassen chapen die het korte gras opzoeken, de lammekes die met hun kleine tandjes net aan de graszaadjes (op lange halmen) komen en die oppeuzelen.
* De haan Didier die in het gat van ons tuinmuur zit, als een ornament, uitkijkend over de vlakte en zijn vrouwen.
* De binnenplaats opkomen en een troep beestjes zien grazen, ganzen, kippen, Victoire. allemaal gezellig door elkaar. En dan passeert de buurman en placht een kip nét dat moment over te steken....
* bij avondval uw veld broyeren terwijl er een uur lang een vosje meeloopt met de tractor. En die dan met van die échte sprongetjes muizen uit het hooi vist. En dat onder een oranje zonsondergang. En dan blijven rijden tot het te donker wordt om het vosje nog te zien.
* Didier (die kan vliegen) die ons 'sochtends met gezwinde spoed komt halen om zijn vrouwen (die niet kunnen vliegen) buiten te laten.
* Fiston, het knuffelvarken, dat dagelijks zijn bedje maakt. Hij schraapt dan zorgvuldig al het dtro op een hoopje en kruipt er dan in. Als een gehaktbroodje op een bedje van sla dommelt hij dan vredig in.
* Een nest vers biggetjes dat samen drinkt bij de moeke, en die dan in slaap vallen, nog hangend aan de tepel. 

blijven drinken, ook al staa Moeder recht

* Pierke, haan 2 die bij de varkens leeft, die om 7 uur 'sochtends kordaat het kotje van Oreo binnenstapt en loeihard moeder en kinderen wakkerkraait. Elke dag opnieuw. En er dan vlug van door holt.
* Een lammekestweeling die samen drinkt bij de moeke, konten in de lucht en zwiepende staartjes.

bende lammekes

* varkens in siësta in de zomer. Als gestrande walrussen nuitgespreid in de schaduw, met geen stokken wakker te krijgen. En dezelfde bende in de winter, op een wanordelijke hoop van pootjes en oren in het stro om elkaar warmte te geven.
eindelijk avond, de varkens ontwaken uit hun siëst


En ga zo maar door.

Wij zijn zo verwend hier. Jommes toch.
Maar dat is iets wat we nu langzaamaan komen te beseffen. Nu we het licht een beetje doorheen die zware eiken zien. Het werk is er niet op geminderd, maar nu de eerste zotte jaren van de installatie achter de rug zijn, is er ruimte om eens rond te kijken. En dat doet dik veel deugd. Ik hoop van ganser harte dat ook u, lieve lezer, die ruimte hebt.