wacht, hier is anders een tip.
De Grote Seralini, mijn Held, die zijn carrière op het spel zet door dat geheim onderzoek naar GGO's te realiseren. De Grote Séralini die ik op de première van de film (in Barjac, uiteraard, wat had u gedacht) stotterend door de micro aansprak "dattem mijnen héro was" waarop hij luidop giechelde en ik helemaal mijn kluts kwijt was (hij zat toen naast Pierre Rabhi, een held van vele Fransen)
De Grote Sérlini, ewel, die stond opeens in onze Verger. Met een wapperend sjaaltje bomen te planten. En met armpjes op de rug te kijken hoe anderen bomen plantten. En onzen boormasjien naar de vaantjes aan het draaien terwijl hij 1 (één ja) 1 vijsje probeerde in te draaien. Uiteindelijk sloeg hij er gewoon mee op de vijs, in de hoop dat hij der wel in zou draaien. Een échten wetenschapper dus.
Vanaf het moment dat hij voet zette in onze boomgaard liep ik met een knalrood gezicht rond (wist den Dries achteraf droogjes te melden) en wist ik met mijzelf geen blijf. Ik bleef zoveel mogelijk uit zijn buurt (stel dat ik er iets stoms uit zou flappen) en trachtte de mysterieuze doch interssante boerin te zijn. Kpeins dat het niet zo gelukt is.
Maar ik denk wel dat hij het leuk vond bij ons, want hij wou perse de varkens zien en hij had er ei zo na eentje mee naar huis. De sloeber.
Gans op het eind, net alvorens hij in de auto stapte wist ik er nog net uit te persen dat ik hem veel courage wenste met zijn werk. Waarop hij oprecht dankbaar "merci" zei.
een memorabel gesprek.
maar dus, dé grote Seralini. In mijnen boomgaard. gogoh....
