een uitzonderlijk zalige zondag

En dan was daar plots een Zondag.
Die zalig begon.


de poes voor het raam, naar vogelkens turend. Maar wacht efkes, ziet u het goed?

nee? ziet u het niet?

wacht, we gaan anders gewoon efkes naar buiten
naar buiten, IN DE SNEEUW!!!!


jaja, we weten het, u heeft nog steeds nachtmerries van sneeuw, maar wij, wij dromen er al maanden van, sinds de dag dat er in Noorwegen sneeuw viel, zo ergens in augustus zekers?
En ja, het had al eens gesneeuwd, maar dat was meer bevroren regen en veel was het niet. We hadden ons er al bij neergelegd, want in het zuiden sneeft het niet. Tot die zondag dus.  En het ging nogal eens zijne gang!

zachtjes aan beginne, met échte sneeuwvlokken

optenief beestjes in de sneeuw
 









en steeds meer en meer sneeuw!!












Tine komt er niet goed van



whooaaaaaooaaaaaa

whooaaaaoooaaaa bis

onzen tracteur veilig opgeborgen

nieuwe voetstappen, eens niet in de modder
rara, van welk beestje??

mor ziet nu, hoeveel sneeuw!!!


maar echt keiveel he

een sneeuwkaksken, nog zo leuk



sneeuw op de laurier





jaja, ok, te veel saaie sneeuwfotos, maar kom, zotjes niet?

door al dioe commotie eindigde de zondag in mineur....(nee dit is geen designbril)

En ze bleef zelfs liggen de sneeuw. Er werd gewandeld en gespeeld en des nachts werd er de helling af gesleed.
Sochtend werden we zo wakker:










een sneeuwvlakte, daar waar het in de zomer niet onder de 60°C komt.


we waren omringd door sneeuw. mennekes, beter wordt het niet.














en op het einde bleef enkel de sneeuwengel over, als stil relict van het voorbije wonder


nieuw speelgoed

Zoals ik gisteren al zei: we kochten ons een tracteur!

en wat voor een.  Potdoof, verkleumd en met een stijve bips kwam Dries ons erf op rijden, na een ritje van een dik half uur uit Orgnac.
hèhè. De tractorracen kunnen beginnen!

istem niet schoon?


den boer bij zijn voiture

zijn eerste maneuver terwijl het publiek toekijkt. Hij moest over dat kleine bruggetje daar inhet midden van de foto. Hij viel maar tweekeer stil. Enheeft nog steeds een stijve arm.
daar ging hij dan.

en daar kwam hij toe!

en content!



En toenwasde batterij van het fototoestelplat. Morgen meer. Maar ik vermoed dat ik vanaf nu mijn boereken minder zal zien. En steeds weet waar ik hem kan vinden. Zo ergens onder een moterkap.

en dat groeide en groeide...

...jullie dorst naar nieuwe berichten (excuus, we vielen even stil). Hierzo!




... onze veestapel
eind februari is het de beurt aan Oreo, onze twee bask. Dries zijn kotje geraakte mooi af en dus was het zaak haar te verplaatsen. Ven de grote zeugenwei, beneden in de modder, naar boven in haar biggenparkje. grmpff.
Drie dagen en een half afgeknauwde pols later zat ze eindelijk in de "couloir".

In de couloir dus. U ziet het lichtende pad van broodjes, richting weitje, net rechts van het fotokader.
Toen werden we opnieuw zen, sloten we de terugweg af en lieten we haar gang gaan. 8 uur later zat ze eindelijk in haar weitje, waar Anneken haar al 3 dagen zat op te wachten. Oreo bracht de ijskoude nacht buiten door, op 2 cm van het poortje... Maar nu is ze toch een beetje gesetteld geraakt.
links het kotje, op de voorgrond Anneken, en daarvanachter, een liggend varkentje. Oreo...

En Anneken, tja, toen we de grote zeugenwei openzette huppelde zij blijgemutst naar boven. Terwijl Oreo domweg beneden bleef. Maar ook Anneken is eindelijk "vol", dus laten we haar nu maar boven. Om het ons toch af en toe een beetje gemakkelijk te maken.


... onze confituurkast




.... die biggen. Duwen tegenwoordig de moeke gewoon omver als ze willen drinken. Eten al vlotjes mee met de grote varkens. Tot voor kort liepen ze in troep overal rond, heuvel op, heuvel af, constant aan het gronken, geweldig om te zien. Soms ook dwars doorheen de draad de kippenren binnen. De kiekens vonden dat niet zo leutig nee, en lieten dat luidkeels horen. Wat die biggen wél leutig vonden natuurlijk. En ook onder en tussen en langs Victoire haar lange benen, maar die trok zich daar allemaal niks van aan.
Maar toen werden ze langzaamaan groter en begonnen een beetje té veel te wroeten, dus pogen we ze nu braafjes binnen hun parkje te houden. Binnen twee weken worden ze gespeend. Mirabelle zal content zijn.





en ondertussen wordt ons moeke leeggezogen.

.... de frustratie
over het project, over de Nico... Ook al hebben we er nog steeds de goede moed in, het blijft heel vaak erg moeilijk


om het eens niet over zijn tunnels te hebben... zonder gène rijdt hij alle weilanden en commune gronden kapot
en kapotter. Dit was vorig jaar een waanzinnig mooi weitje. Jelle, Mie, daar rechts hebben we nog sjampanje gedronken
links ziet u de kwaliteitslabel van de Nico. nee, dat ziet normaalgezien niet zwart. Schaamteloos. we zeiden het al.
En net daarachter staat ons huus. Hier waait het nogal veel. Tel daar de flapperende bashen bij.... u verstaat het wel? adieu rustige koffietjes op het terras

.... de plannen.
Het bouwen van ons labo (om vlees te verwerken) wordt efkes uitgesteld. In de plaats daarvan werken we nu eerst een miellerie af en bouwen we een schuur. Om ons stro en de luzerne droog te houden. Een noodzaak hebben we deze winter gemerkt.

... ons alaam.
We kochten ons immers een tracteur. Morgen gaan we hem halen. Oranje, 70 chevaux, een Someca. Zijn we dan échte boeren?

... ons Huus
we gingen weer een beetje aan het ChanvreChauxen 
De laatste muur zit vol!
Nu nog wat rekskes en over anderhalve maand een enduitjesn, en tis af hé. Thuus is af! (we vergeten heel even de badkamer -onbestaande-, vensterbanken, tochtsleuven, plafond, linkermuur, raamafwerkingen, nagels en gevoeg)







... onze rijkdom.
Ziet zelf maar:

rarara?
(niet zelfgevonden nee, gekregen. Losjesweg 30 eurotjes waard, maar onder vrienden....)


... onze integratie

we verschijnden tweemaal in de presse en openden een "depot".

het "voedselteam" van barjac heeft hier zijn depot. Ik maakte vlug een "panneauken"