Knorta???

Een paar weken geleden, zo nét voor die wonderbaarlijke Witte Droom ons landje aandeed, kwam een vriendje langs met een smeekbede en een heel klein beestje. Uit de doos kwam Nora gekropen, 5 weekjes oud, knalroze, rillend op haar dunne pootjes en de hartedief van pieter. Met een bloedend hartje liet hij zijn meisje bij ons achter, maar we beloofden er goed voor te zorgen.

Het plan was haar een weekje binnen te houden en daarna buiten te steken op de wei met geus en lambiek.... Maar nét dan werd het winter natuurlijk. En heeft u al eens een speenvarkentje van 5 weken gezien? Dat is dus gigantisch klein en lief.... Ons hart won het van ons boerenverstand en daarmee hebben we tegenwoordig een "huisvarken", of hoe noem je zo'n onding.

En daar gaat ze dan, met haar hakjes rondtrippelend op ons parket. Er wordt gekakt en gepist alsof het een lieve lust is, en vooral niet op het klaargelegde krantenpapier, geneut en gekrest als het niet naar haar zin is, gegeten en gesmekt van alles wat we haar voorschotelen, geknabbeld en gesabbeld aan al de losliggende kabels, knoopjes, prullekes en dinsgskes...Het liefst van al wil ze dat we de ganse dag in de zetel zitten zodat ze zich tussen ons kan nestelen met haar natte neus in onze oksel. Maar haar grootste kwaliteit is iets wat ze waarschijnlijk deelt met élk varkentje van die grootte; haar gave om harten te stelen...Ze werd in slaap gezongen door de zus-met-het-peperkoekenhartje, in de armen gesloten en verwelkomd als jongste telg van de familie door den bompa, en vertroeteld door iedereen die haar tegenkwam...

Maar wees een gewaarschuwd vrouw ende man! Het houden van een varken in huis is helemaal niet altijd zo zoet als roze marsepein. Heel der dagen kak en pis opkuisen, overal vuil en viezigheid, al je tapijten verstoppen zodat ze de kakstroom overleven, niet meer rustig aan tafel kunnen zitten, stinkende scheten als je met haar in de zetel zit...Echt niet aan te raden. En als je al een varkentje nemen wil, zoek dan een boer die zijn beestjes niet speent op drie weken en niet verkoopt aan gelijk wie op die leeftijd. Want met zo een klein varkentje is niks aan te vangen. Persoonlijk vinden wij het een schande dat nora op die leeftijd verkocht werd. Ze hoort nog aan de borst van haar moeder te lurken, verdorie, en niet aan ons tenen.

Maar waarom wij het dan wel doen??
- we wisten niet beter
- we leren enorm veel bij; wat kleintjes eten, hoe kleintjes leven, hoe rap ze groeien...
- we kregen er "gratis" een varkentje bij en dat vinden we wel tof
- beloofd is beloofd
- wij hebben, in tegenstelling tot vele anderen, zoals pieter, een wei en vriendjes voor Nora ter beschikking.
- we zijn natuurlijk ook een beetje zot

Maar binnenkort mag ze de wei op en mag ze groeien en stoeien en wie weet komt Pieter haar ooit nog halen. En helemaal speciaal voor Pieter hebben we er extra veel fotookes op gezet. Kijk ende geniet -vanop afstand- van een klein klein biggetje....

waarom oude rassen?

Bonte Bentheimer, Gloucester old Spot, Saddleback... Noem een varken niet zomaar een varken.

Ooit kende elke streek zijn "eigen" varkensras. Net zoals kippen en konijnen ( denk aan het "Brakelhoen" of de "Blauwe van Mechelen"). Terwijl de schapenrassen en ook koeienrassen langzaam aan weer in ons bewustzijn sijpelen en af en toe ook op tafel, willen wij nog een stapje verder gaan. Naast het biefstukje van de "Limousin", of het kippenbilletje van "de Ardense Goudkip", willen wij graag worstjes en koteletjes aanbieden van "Bonte bentheimer" of "Saddleback".
Voorlopig kennen we in België een enkele kweker van een oud varkensras en die levert aan de delhaize en sjieke restauranten, onder de misschien wel gekende naam "the duke of berkshire".
Waarom willen wij dan deze markt aanboren?? Puur economisch winstoogpunt? Om extra speciaal te doen? Om dat gewoon maar gewoon is.
Ewel nee. Zoals (bijna) alles bij ons is er over nagedacht.

Waarom is het "beter" een oud ras te kweken en te eten.
Puur wetenschappelijk heb ik niet direct feiten kunnen vinden. De reden is nochtans erg uitgebreid, maar berust zich meer op ons gevoel en interpretatie van de dierlijke factor in het geheel van de kringloop en ons gezond verstand. Natuurlijk is dit onze bescheiden mening en staat het u volledig vrij er compleet anders over te denken. Maar wedden dat het moeilijk(er) is na het lezen en proeven van onze ideeën?!

* streekeigen.
Net zoals fruitrassen voelen de streekeigen beesten zich beter in de eigen streek. In een geacclimatiseerde stal heb je daar natuurlijk niks aan. Maar als de beestjes jaar in jaar uit buiten rondlopen is daar wél wat van aan natuurlijk. Dit uit zich bvb in minder zieke dieren, of minder stress door de omgeving.

* selectie
Vroeger, toen alles veel eenvoudiger was, werd er niet geselecteerd op vlees/vetpercentage, de snelheid waarmee een beest dikker werd, de kortere darmen, de stressresistentie.... Vroeger werd er geselecteerd op de smaak van het vlees en op de overleving in het klimaat en omgeving. (als enige stressfactor).
Natuurlijk kan je dan discussieren waar de grens is van "goeie selectie" en "ongezonde selectie". Maar bij varkens kan je ervan uitgaan dat er tegenwoordig geselecteerd wordt op minimale kosten en maximale winst... (en niet voor de boer). En daar willen wij niet aan meedoen. Wij willen jullie de échte smaak van varkensvlees geven.

* variatie
Een mens verwacht een rijke variatie aan koopwaar in de rekken. Zodat er lekker te kiezen valt. 32 soorten cracotten, 20 soorten water. Maar toch wordt er genoegen genomen met "een koteletje" of "een worstje".
Zou u dat ook doen als u kunt kiezen tussen 20 verschillende koteletjes, van 20 verschillende varkensrassen, met 20 verschillende smaken en texturen????
Zou dat niet gewéldig zijn dat we evenveel keuze daarin hadden als in mueslis??
Elk soort vlees met zijn eigen lekkere en speciale accenten... En wij willen jullie daar alvast een voorproefje van geven.

Daarnaast is dé beste manier om verspreiding van “grote ziekten” te vermijden variatie in genen en kwaliteiten. Ieder ras reageert nu eenmaal anders op negatieve invloeden.

* uitsterven
Tegenwoordig zijn er oude rassen aan het "uitsterven". Natuurlijk zijn deze rassen allemaal ooit kunstmatig aangemaakt. Enkel ten dienste van de mens. Maar toendertijd waren ze zo verweven met de omgeving en het mensenleven, ze horen er dan ook gewoon bij. Mogen we ze dan zomaar roemloos laten verloren gaan, ten koste van die watervarkens, 1000-en bijeen, allemaal gelijk, rij naast rij naast rij naast rij...

Of zoals het steunpunt levend erfgoed het zegt ; tegenwoordig is er “een genetische verschraling van onze huisdierrassen” (meer info op www.sle.be). En dat willen wij persoonlijk tegengaan.

* interesse
Daarnaast is er ons gigantisch grote interesse in die oude rassen. Met bloedlijnen tot in de vroege 18e eeuw. Dieren met een naam, faam én historie. Rassen die elk hun eigen sterktes en karaktertrekken hebben, we kunnen niet wachten om ze te leren kennen.
Van 20 biggetjes elk met een ander vlekkenpatroon en de één met flaporen en de ander met hangoren.
Op zoek gaan naar kwekers, bergen ambtenarij overwinnen om ze tot hier te krijgen, boeren horen babbelen over dit ras of dat ras, al die charme daarrond... alleen al daarom zouden we het doen.

U ziet het.

Er zijn bergen redenen waarom nét die oude rassen. En als we u nu nog niet overtuigd hebben, dan moet je zeker een koteletje komen eten als onze eerste “oogst” klaar is. Wedden dat de smaaktest wel de doorslag geeft. En als we u wél overtuigd hebben, dan moet u ook zeker een koteletje komen eten.

Nog wat fototjes voor de liefhebbers van ons nest. Om maar even te tonen hoe groote ze ondertussen wel zijn...

neem eens een schaap op de wandel

kkdkzjf



daar heeft u voor nodig
1 boer met smede plannen
1 ketting + halsband die na een week de geest heeft
1 bang schaap
4 luidruchtige toeschouwers
een hoop geduld
bergen sleur, trek, duw en aanmoedigingswerk
een emmer "allezhop"jes
een zak "miljaardemiljaarde"-tjes
een kruiwagen "stom beest vort!"-tjes
een mooie lap grond met lekker veel groen gras, met een moeke die graag sla voedert aan een grasmasjien

men smijt dat allemaal tegaar op een mooie zondagmiddag, liefst wanneer er veel gigantische maismasjienes af en aan rijden op dat kleine landweggetje en veel zondagmensjes op de fiets al luid bellend moeten passeren.
En azo hebben wij ons tweede mannelijke schaap van de kudde verwijderd, alvorens de twee bokskes elkaar zouden afmaken. Rivaliteit begint erg vroeg hier. Vanaf het indalen van de balletjes was het hier tand om tand en oog om oog. En al dat machogedoe voor een vrouwtje dat nog niet in de verste verte geïntereseerd is in een man, laat staan in zijn duistere bedoelingen. Ons varken daarentegen die liet zich dat wél allemaal welgevallen (zie een eerder berichtje)

by the waj.. .de verhuis van Grietje en Prins naar vers gras nam welgeteld 10 minuten in beslag. men neme een auto, men propt er twee schapen in, men rijdt rustig naar de wei, lost de verdwaasde schapen en rijdt rustig terug weg.

Kweekt China zuivere varkens voor olympische atleten?

Chinese media berichten dat in het grootste geheim varkens worden gekweekt op biologische boerderijen om de olympische atleten straks gegarandeerd hormonenvrij vlees voor te schotelen. Het organisatiecomité noemt het verzinsels.

Het verhaal is nochtans niet zomaar uit de lucht gegrepen. Het werd opgetekend uit de mond van ene Lion Yanyun, president van de Qianxihe Food Group, het bedrijf dat het vlees zal leveren tijdens de Olympische Spelen. Volgens de president kweekt zijn bedrijf daartoe varkens op geheime locaties buiten Peking. De dieren zouden 24 uur op 24 worden gevolgd, met Chinese kruiden worden gevoederd om te voorkomen dat ze een ziekte oplopen en elke dag twee uur oefeningen doen in de buitenlucht.

Dat strenge regime gepaard aan een zorgvuldig bewaakt voedingsschema zou er moeten voor zorgen dat de atleten straks het beste varkensvlees op hun bord krijgen. Van een onberispelijke kwaliteit en vooral hormonenvrij. Om te voorkomen dat atleten tegen de dopinglamp zouden lopen. Positief na het eten van varkensvlees, de imagoschade zou nauwelijks te overzien zijn.

Het organisatiecomité in Peking (BOCOG) deed de verhalen woensdag op zijn website van de hand als een misplaatste reclamestunt van het bedoelde bedrijf. De berichten werden "fout en overdreven" genoemd. Persagentschappen die de Qianxihe Food Group opbelden om de informatie te checken, kregen iemand aan de lijn die de berichten ontkrachtte en ontkende dat de president zulke verhalen zou hebben opgedist.

De man aan de telefoon weigerde wel zijn naam of zijn functie te noemen. Een verhaal met een geurtje kortom. "Peking moet de bedrijven helemaal niet vragen om speciale olympische varkens te kweken", stelde BOCOG nog. "97 procent van het varkensvlees in Peking haalt de standaard".(KS)

Bron: Het Nieuwsblad

Om maar te zeggen....

dgzdgzuihuhdzhxude
zbdxeh

U had het misschien al gemerkt; wij moeten altijd een beetje overdrijven.

Zo hadden we namelijk het fabuleuze idee om varkens samen op de wei te steken met schapen. U weet wel, een grasmasjien en een tracteur. Op het zelfde spietje groen.

Hoewel we er nog steeds rotsvast van overtuigd zijn dat dit de perfecte combinatie is had het wel wat zoden aan de dijk om dit klaar te spelen. En dan hebben we het niet over de praktische kanten van de zaak zoals de juiste omheining vinden voor het “ik-ontzie-niks-of-niemand”-varken en het “mhh-dat-struikje-ziet-er-best-lekker-uit”-schaap. Nee, hier gaat het over wat we noemen “de publieke opinie”

Zoekend als we zijn besloten we het toch eerst een beetje rond te vragen, bij kenners enzo.

Het begon bij de aanschaf van het schaap. Toen we schapenboer van Grietje, de trots van onze kudde, vroegen wat hij ervan dacht die twee soorten op een kluitje te zetten kregen we een puike opeenvolging van een halve verslikking in de eigen tong, ogen die een vochtige allerlaatste blik op Grietje wierpen en tenslotte een aarzelend mompelend “tja als ge dat écht wilt...”.

Op naar de varkensboer die toen we met ons klein personenwagentje zijn erf kwamen oprijden maar bleef staren naar het hek in de hoop daar een échte camionette te zien doorrijden waar zijn varkens in mochten.. Maar ze moesten wel degelijk in dat rode bolleken. Op de vraag dan wat hij van ons idee vond kregen we dan ook enkel maar een meewarige hoofdknik en een stevig varken mee.

Ook moeders, vader en aanverwanten deden zo hard hun best ons te ontmoedigen dat we er op den duur zo'n geweldige goesting in hadden dat we maar meteen besloten 1 stal te zetten ipv voor elk eentje.

De eerste kennismakingen tussen de drie dames waren als zoete honing... Een luid mekkerend Grietje die hard haar best deed de twee rondstuiterende marsepeintjes bij te houden en twee varkens door het dolle heen zich een weg banend door het hoge gras en die enkel maar in de poep van Griet geinteresseerd zijn, dit trouwens hoogst tegen haar zin...ach ach hoe zoet was de tweede ochtend toen we hen samen te midden van de wei vonden; vredig naast elkaar slapend.... sinds die dag was de kudde geboren...

Drie maand was dit hemel en aarde en moest ieder scepticus zijn bedenkingen inslikken. Toen de schapenboer achterstallig geld kwam innen was hij stomverbaasd zijn schaap daar nog te zien, zo tussen de levenden.

En ook al waagt er zich tegenwoordig geen enkele grasspriet meer naar boven in die modderpoel die de varkens veroorzaakt hebben, nog blijven wij het een goei idee vinden. Ook al huppelt Griet nu in onzen hof rond en niet langer in de wei en vreet ze daarbij zowat alles wat er maar een beetje groenig uitziet (inclusief de drogende was) kaal, nog vinden wij het een goei concept. En ook al breekt Grietje zowat al haar poten als ze in de wei rond snuistert opzoek naar die ene dappere Grasspriet, nog zijn we ervan overtuigd dat we de juiste beslissing genomen hebben!

Om maar te zeggen; het komt erop aan alle commentaar en goede raad naast u neer te leggen om te slagen in wat je doet. * grote grijns*

*** update: er rijst zich natuurlijk wél een klein onoverkomelijk probleempje als de hormonen toeslaan... wat zou u doen als je 1 varken hebt die zo geil als een otter het ene mannelijke lid van de kudde (een schaap) wel ziet zitten voor een potje rampetamen in de boskes... en dan meteen maar tot de orde van de dag komt en haar volle 70 kilo zonder dralen enthousiast op het frele schaapje werpt dat, zich van geen kwaad bewust, rustig lag te herkauwen.... Wij hebben gekozen voor de pijnlijke oplossing; Geus weghouden van haar "geliefde". Ook al geeft dat nu al een ganse dag een gigantisch luid gekrijs op (zware hormonen) Prins heeft nu tenminste kans deze hormonenopstoot te overleven...***

Het vallen van de blaren

nshcdiusqzhx

Het varken als ploeg

In "Leven van het land" wordt het varken omschreven als ideaal ploeggerief. Je zet ze op een stukje grond en even later is het klaar om in te zaaien...
We hadden het al gemerkt met ons weiland, veel schiet er niet meer van over (zeker met de regenovervloed). En nu we de moestuin voor volgend jaar aan het voorbereiden zijn probeerden we het eens georganiseerd:

16 m² gras. Twee varkens.

Welgeteld 45 minuten hebben ze nodig. Maar ik zou het eerder plaggen noemen dan ploegen. Ze schuiven hun neus onder de grasmat en rollen die proper op. Naakte grond blijft over. Vervolgens leggen we die grasmatjes in de weide, zodat ze daar opnieuw wortel kunnen schieten en de schaapjes nog wat groen te bikken krijgen.

Misschien een idee voor al die natuurpunters die elk jaar zwoegen om enkele vierkante meter af te plaggen op zoek naar zonnedauw...