tip van de dag

"Ik hou bijen, ook in de stad"

Al enkele jaren doet de honingbij het vaak beter in de stad dan op het platteland. Saaie monoculturen (maïs), te veel pesticidengebruik en minder bloemenrijke tuintjes en vensterbanken helpen de honingbij immers niet. In de steden zijn vaak meer bloeiende bomen (in parken en lanen), versierde bloembakken en rijke stadstuinen, waar bijen hun hartje kunnen ophalen. Tegenwoordig "vechten" Brusselse imkers zelfs om de beste plekjes in de hoofdstad om hun kasten te zetten.

Het is perfect mogelijk en absoluut ongevaarlijk om zelf een bijenkastje in je tuin of op je platdak (van de garage) te zetten. Ken je niks van imkeren of bijen maar heb je wel plaats, bloemen én goesting in een "gastkast", wij helpen je graag!

Woon je in Gent, neem dan maar contact met ons op. We bekijken dan samen of en waar we een kastje bij jullie kunnen plaatsen. Wij onderhouden de bijtjes, en we slingeren er op het eind van de zomer samen de honing uit. Op het einde van de zomer zal je dan zot-bestoven bloemetjes en je eigenste "huishoning" hebben!

Imkersopleiding volgen? Dat kan je jaarlijks, helemaal gratis doen op het informatiecentrum voor bijenteelt in Gent: www.honeybee.be

(De tip komt uit " 366 tips voor de biodiversiteit." Boekje kan je hier aanvragen!)

potjesvlees

lentegevoel

Vorige week. Het vriest dat het kraakt. Iedereen leeft verscholen in mutsen en sjaals. We staan, voor het eerst in zeven jaar, terug op schaatsen. Buiten dan nogwel. Uw boereken doet ook een poging. Na 37 valpartijen in 4 rondjes passeert hij gezwind, een rode blos op de wangen met de uitroep ""khem het beet!". Om daarna te strunkelen en een fractie van een seconde boven het ijs te zweven, alvorens met een loeiharde bonk het ijs te kussen.
Terwijl hij daar als een engel ligt te bekomen hoor ik hem mompelen: "liefje, ik peins dat het lente wordt". Lentegevoel. Bij -4....

Gisterenmorgen. Wakker worden halverwege de nacht, badend in het zweet. Té veel dekens!.
Tegen de ochtend is het allerlaatste sneeuw restje verdwenen en lopen de varkens al buiten voor hun eten gebracht wordt. Terugfietsend van de bakker, zonder muts, komt de zon van onder de wolken en doet de felgroene grasvelden oplichten. We waren de kleuren bijna vergeten. Ik betrap me erop dat ik mompel; "het wordt lente"....

Ijsbloemen

gisterenmorgen, Berekoud. Een naakte Beer glipt uit bed. Glipt even later, berekoud, terug in het warme nest. "geen warm water in de badkamer". dju
Even later, toch in de kleren geraakt, in de keuken. "Geen water in de keuken". Dedju
Gillende varkens, té koud voor hen, de wind is gedraaid en blaast nu binnen in het kot. nondedju

Gisterenavond, terug thuis. "Nog altijd geen water in de keuken". En de chauffage werkt er ook niet. miljaardenondedju.
Dus stonden wij hier gisteren kaarskes te branden onder de buizen en warmwaterbouillotten errond te draaien. Opdat het weer stromen zou.
Want, ook al spreken we hier steevast over "onzen boerderij", wij wonen in zo een klein oud huizeken, met muren van één steen dik en uit tijden waar men nog niet eens droomde van dakisolatie en dubbele beglazing.

De voorbije jaren werd dit leed steevast opgefleurd door het bloeien der ijsbloemen, maar dit jaar bleven de ruiten nog leeg.
Ze bloeien trouwens aan de binnenkant van de ramen....
Maar wel mooi hé.
Of, zoals ik elders al schreef "soms laat de Winterstilte haar masker vallen, droomt ze van de Liefde en stroomt het vuur door haar aderen. En dan bloeien haar ijsbloemen"

WinterWarmte

Het zijn mooie dagen in de winter.
Wakker worden in een warm Nestje, dicht bij elkaar. Je ogen nog niet opendoen, nog even wachten en je wentelen in eigen geuren, opgerold als twee pissebedden. Voelen dat het buiten weer wat witter geworden is.
Warme wollen kleren aantrekken (maar toch geen calsons) en de deur opentrekken. Een wit tapijt ontdekken waarin vroege vogeltjes hun kleine pootjes achter lieten. De poes huppelt mee naar buiten, als een sneeuwluipaard. In haar spoor bloeien kleine, zachte pootafdrukjes.
Door de verse sneeuw lopen, je eigen ademwolkjes achterna, en de beestjes eten geven (met wat warme melk en honing). Waarbij ze weigeren het kot uit te komen. Dat die sneeuw veels te koud is voor hen.
Als de zon opkomt, werpt ze een roze gloed over alles, als je diep inademt voel je je neushaar bevriezen. Na een ochtendwandelingetje terug in het bed kruipen en het laatste spoortje NestWarmte oppikken en meedragen doorheen de dag.
Bij avondval hangt de wereld in grijze nevels. De sneeuw en de lucht slokken alle kleuren op. Met rode sjaals, wangen en neuzen wandel je dwars door dit verstilde schilderij. Ruk je de rust naar de vaantjes wanneer je op de knerpende sneeuw wandelt.
Flonkerende ogen, tintelende vingertoppen, blozende billen en druipneuzen zonder zakdoek in de buurt....
Het zijn warme dagen in de winter.

spitten

Niet het spitten in de moestuin, in een poging de oogst deze keer "oogst" waardig te kunnen noemen, maar het spitten van vlees. Varkens meer bepaald (allez gij...)



Afgelopen zomer, toen de dagen eindeloos lang en ontiechelijk warm waren, draaien wij een varkentje op het spit. Dat moet je ook eens proberen. Nodig genoeg volk uit (want ge hebt wel een gans varken daar hangen) en vraag aan onwetende vriendjes en een ijverige vake of ze eventjes willen helpen. Nog nooit zo een lekker stukje vlees gegeten!! De biggetjes waren toen 4 maand oud, maar wat een smaak explosie!!!
En wat een leutig evenement, zo een spit. Dat begint al met het slachten, waarbij je de slager wel dient te zeggen dat het "om te spitten" is. Want dat vraagt een andere vorm van versnijden (het beest moet immers op zijn geheel blijven).
En de voorbereidingen van het spit zelf: nen diepen put graven, een ton (!) kolen gaan bestellen en een keer stevig slikken bij het betalen (btw van dieje ton hebben we nog 3/4 in de garage liggen, men had het een beetje misrekend...), een ganse constructie opzetten want-het-zou-eens-moeten-regenen (en natuurlijk was het van des ochtends tot des avonds 30 graden...), nen marinade maken en die gaan injecteren (stel u het maar zeer levendig voor) in de dooie varkens, een spit maken (dat had u nu toch wel gedacht dat we dit zelf zouden maken ipv het ons makkelijk te maken en er eentje te huren).... Het spit is eigenlijk een poepsimpele aaneenschakeling van loden buizen en hier en daar een gelast pinneken. Simpel. Ware het u het juiste gerief hebt én nen lasser kent....(er werd een laatste hand aan gelegd terwijl het eerste varken er al aanhing....)
En dan de dag zelf: om 10 uur kolen aan steken, om 13 uur varkens aan het spit en om 19 uur etensklaar. Slow cooking for real....
Mor lekker, we gaan dat nog doen. Als we nog onschuldige hulpjes weten te strikken tenminste..... (die 6 uur aan een stuk willen draaien aan het spit, varkentjes invetten met de marinade en dat allemaal over een schroeihete hoop kolen en bij 30 graden in de schaduw....)

rechte lijn

Vandaag was de dag een iniemieniebeetje langer dan gisteren. En morgen komt er nog een ienieminie streepje licht bij. De dag neemt langzaam de macht weer over van de Nacht.
Vanaf nu is het in een rechte lijn naar de zomer, naar karren vol eigen oogsten, zwoele zomernachten en stiekeme zwempartijtjes in de zandwinningsputten.

Maar voor we weer dansen in de zon genieten we nog een paar maand van de Winterstilte die in den hof waait. Van het bevroren sneeuwtapijt in den hof. Van de ademwolkjes, rode neuzen en dikke sjaals. Van de helderste sterrenhemels ooit en die eindeloze roze zonsondergangen. Van de varkens die fel-roze afsteken tegen de helderwitte sneeuw, terwijl ze wiebelend op hun hoge hakjes hun bevroren weide oversteken. En ook van die hartverwarmende kerstdagen (als je maar goedgenoeg doorheen de glitter en de decadentie kijkt).

Genoeg om van te genieten dus, en niet met mondjesmaat, maar met open armen.
Jullie ook.
Geniet van deze donkere dagen, want voor je het weet sta je weer te zweten achter die bbq.

fijne feesten!!